Welkom
Welkom op mijn website.
Graag wil ik binnen afzienbare tijd een boek schrijven dat geheel ontsproten is aan mijn fantasie, die zoals mijn trouwe lezers weten vrijwel geen grenzen kent. Maar voorlopig ben ik nog schrijfknecht in dienst van derden. Daarbij kan ik bogen op een bijzonder fraaie CV, waarin de biografieën van Fanny Blankers-Koen (uitgeroepen tot atlete van de vorige eeuw) en judolegende Anton Geesink misschien het meest in het oog springen.
Door verschillende recensenten beloond met respectievelijk vijf en vier sterren. Gemiddeld dus een negen. De tien bewaar ik in eerste instantie graag voor redactionele opdrachten uit binnen- en buitenland.
De journalistiek leerde ik als jongen in de praktijk. Mijn allereerste reportage (voor dagblad Het Binnenhof) betrof jeugdbiljartvereniging Het Centrum in Den Haag. Al heel snel ging mijn voorkeur uit naar de achtergrondverhalen. Bij o.a. Sport International kon ik als wereldreiziger (ik bezocht tot dusver ongeveer honderd landen) mijn hart ophalen met als een van de hoogtepunten het interview met David Jenkins, Britse topatleet.
Een dag voordat hij (in 1988) naar een Amerikaanse gevangenis verhuisde om zijn straf uit te zitten wegens bewezen smokkel van (verboden) medicijnen, schreef hij op mijn verzoek een lange lijst met de dopingpreparaten van de toekomst. Een decennium, voordat het product de voorpagina’s van alle kranten zou halen, noteerde ik op de farmaceutische hitlijst het woord EPO. Geen wielerliefhebber die de betekenis zal ontgaan. Maar Sport International kwam destijds (een jaar of tien) te vroeg met de onthullingen.
Een leerschool in de sportjournalistiek is naar mijn inzien de beste basis voor een freelancer die geen enkel maatschappelijk onderwerp schuwt. Wie hier de waan van de dag wil ontlopen, moet verstand hebben van medicijnen, psychologie, sociologie, economie enzovoort, en daarnaast natuurlijk vooral beschikken over een goede pen. Zeven jaar geleden, toen ik uitgekeken raakte op de functie van hoofdredacteur (van het succesvolle loopmagazine Runner’s World) begon ik als freelancer. Artikelen van mijn hand verschenen in o.a. de Volkskrant, NRC Handelsblad, Leeuwarder Courant, maar ook Friesland Bank behoorde tot mijn opdrachtgevers. Inmiddels verscheen een van mijn boeken in het Spaans, en waagde ik mij aan de woekerpolisaffaire, ongelooflijk schandaal uit de verzekeringswereld. Wie goed wil weten wat ik kon en kan, nodig ik uit mijn website te doorbladeren. Ik garandeer u onbeperkt leesplezier en navenante kwaliteit.
Kees Kooman
 |  | Nieuwste boek:
Runner’s high
Lopers, lezers en schrijvers komen elkaar
tegen in Runner’s high, vanaf heden
verkrijgbaar tegen het luttele bedrag van
€ 14,95 in de boekhandel en via internet.
ISBN: 9789046810514
Lees meer...
| | 11 mei 2012:
Onderbroeken
zonder bom
Tot twee weken geleden verkeerde ik in de veronderstelling dat gordelroos een zeldzame bloem betreft, met veel zorg te besproeien en te snoeien in de door tuinarchitecten aangelegde perken. Wat een kleurenpracht! Nu de linkerkant van mijn lijf als een vis bedekt is met purperrode schubben weet ik wel beter. De overige fysieke (misselijk makende) details zal ik u besparen, maar om met een reeds bij leven hemelse kwaliteiten toegedichte ex-voetballer te citeren: elk voordeel heeft zijn nadeel. Lees verder bij Columns...
29 april 2012:
Kiest u voor Moody’s
of de boerenzwaluw?
Kunnen zwaluwen zien in het donker? Met deze vraag werd ik gisteravond geconfronteerd op een moment, waarop ik mij probeerde te verdiepen in de duistere wereld van de kredietbeoordelaars. Ik was van plan om deze perfide instanties, die geld als water verdienen dankzij de onwetendheid van gemiddelde politici, CEO’s en andere beleidsbepalende hotemetoten, voor eens en altijd te ontmaskeren. Lees verder bij Columns...
20 april 2012:
Laat kunnen het
winnen van ‘kennen’
Als een arme Afrikaan rijk wil worden, gaat hij zo hard mogelijk lopen. Met voldoende geluk en doorzettingsvermogen belandt hij op een olympisch erepodium. Als een door afkomst ‘gearriveerde’ rijkaard even beroemd als gerespecteerd wil worden, zorgt hij er met optimale gebruikmaking van zijn netwerken voor gevraagd te worden voor een plek in het Internationaal Olympisch Comité. Het vraagt om wat geduld, maar in de vip-loge vallen de arme Afrikaan en de rijke westerling elkaar op een dag huilend in de armen.Lees verder bij Columns...
8 april 2012:
‘Klein Duimpje’ Xenia
verdient eeuwige roem
Ik was dit weekeinde in Den Haag op condoleancebezoek ter gelegenheid van het overlijden van olympisch kampioene Xenia van Bijlevelt- De Jong. Het klinkt misschien idioot, maar zelden zag ik een mooiere dode. De trots en onverzettelijkheid, die haar typeerden tijdens leven en mede goed bleken voor goud, las je terug in haar verstilde gelaatstrekken. Lees verder bij Columns...
31 maart 2012:
Heb medelijden met
dit arme volk
‘Kijk even naar buiten, Geert. Maar je moet wel voorzichtig zijn. Zorg dat je kapsel niet valt in de schaduw van de schemerlamp.’ Niemand ziet het, maar Geert begrijpt wat Mark bedoelt. Daar staan ze: de wakers van het vrije woord. Nog opvallender zijn de indrukwekkende lenzen van de fotografen. Ze staan al minstens twintig dagen op de wacht. ‘Zullen we een geintje uithalen?’, vraagt Mark op dusdanig luide toon dat ook Maxime het goed kan horen. Lees verder bij Columns...
15 maart 2012:
‘De Heer is
mijn dekbed’
Ik behoor tot de generatie die de kinderziektes van de computer heb helpen genezen. Twitteren (letterlijke vertaling: kwetteren) laat ik graag over aan de vogels. Maar andere wonderen die het digitale tijdperk met zich meebrengen, heet ik even graag van harte welkom op mijn Mac Mini, trouwe blauwe vriend. Lees verder bij Columns...
Lees verder bij columns.
|
