Welkom
Welkom op mijn website.
Graag wil ik binnen afzienbare tijd een boek schrijven dat geheel ontsproten is aan mijn fantasie, die zoals mijn trouwe lezers weten vrijwel geen grenzen kent. Maar voorlopig ben ik nog schrijfknecht in dienst van derden. Daarbij kan ik bogen op een bijzonder fraaie CV, waarin de biografieën van Fanny Blankers-Koen (uitgeroepen tot atlete van de vorige eeuw) en judolegende Anton Geesink misschien het meest in het oog springen.
Door verschillende recensenten beloond met respectievelijk vijf en vier sterren. Gemiddeld dus een negen. De tien bewaar ik in eerste instantie graag voor redactionele opdrachten uit binnen- en buitenland.
De journalistiek leerde ik als jongen in de praktijk. Mijn allereerste reportage (voor dagblad Het Binnenhof) betrof jeugdbiljartvereniging Het Centrum in Den Haag. Al heel snel ging mijn voorkeur uit naar de achtergrondverhalen. Bij o.a. Sport International kon ik als wereldreiziger (ik bezocht tot dusver ongeveer honderd landen) mijn hart ophalen met als een van de hoogtepunten het interview met David Jenkins, Britse topatleet.
Een dag voordat hij (in 1988) naar een Amerikaanse gevangenis verhuisde om zijn straf uit te zitten wegens bewezen smokkel van (verboden) medicijnen, schreef hij op mijn verzoek een lange lijst met de dopingpreparaten van de toekomst. Een decennium, voordat het product de voorpagina’s van alle kranten zou halen, noteerde ik op de farmaceutische hitlijst het woord EPO. Geen wielerliefhebber die de betekenis zal ontgaan. Maar Sport International kwam destijds (een jaar of tien) te vroeg met de onthullingen.
Een leerschool in de sportjournalistiek is naar mijn inzien de beste basis voor een freelancer die geen enkel maatschappelijk onderwerp schuwt. Wie hier de waan van de dag wil ontlopen, moet verstand hebben van medicijnen, psychologie, sociologie, economie enzovoort, en daarnaast natuurlijk vooral beschikken over een goede pen. Zeven jaar geleden, toen ik uitgekeken raakte op de functie van hoofdredacteur (van het succesvolle loopmagazine Runner’s World) begon ik als freelancer. Artikelen van mijn hand verschenen in o.a. de Volkskrant, NRC Handelsblad, Leeuwarder Courant, maar ook Friesland Bank behoorde tot mijn opdrachtgevers. Inmiddels verscheen een van mijn boeken in het Spaans, en waagde ik mij aan de woekerpolisaffaire, ongelooflijk schandaal uit de verzekeringswereld. Wie goed wil weten wat ik kon en kan, nodig ik uit mijn website te doorbladeren. Ik garandeer u onbeperkt leesplezier en navenante kwaliteit.
Kees Kooman
 |  | Nieuwste boek:
Runner’s high
Lopers, lezers en schrijvers komen elkaar
tegen in Runner’s high, vanaf heden
verkrijgbaar tegen het luttele bedrag van
€ 14,95 in de boekhandel en via internet.
ISBN: 9789046810514
Lees meer...
| | Tijd voor een
stuk touw
Wie het leven moe is en nog slechts een zetje nodig heeft het stuk touw te bevestigen boven het trapgat, nodig ik uit naar het 8 uur-Journaal te kijken. Nog beter is de combinatie van de nieuwsuitzending van RTL 4 (19.30 uur). Succes verzekerd! Lees verder bij columns.
15 januari 2012:
Dit ‘zeikertje’ heeft
een imagoprobleem
Niets is wat het lijkt, en dat geldt misschien nog wel het meeste voor ons spiegelbeeld. Bijna iedere ochtend kijk ik een man aan bij wie ik denk: kan hij niet weg? Lees verder bij columns.
8 januari 2012:
Applaus parlement
voor woekeraars
Misschien heeft u in de veronderstelling geleefd dat de Tweede Kamer zich druk zou maken om de gevolgen van de woekerpolisaffaire, zoals het niet kunnen aflossen van de hypotheek dankzij vrijwel waardeloos geworden beleggingspolissen. Maar recente moties dienaangaande bewijzen het tegendeel. Lees verder bij columns.
1 januari 2012:
Lege leuzen en
dode zielen
Mijn hoogbejaarde grootmoeder heeft een twitteraccount aangemaakt. Zonder visuele hulpmiddelen kan ze geen letter meer lezen, maar het doet er niet toe: zij is vastbesloten om het enorme aantal volgers van Femke Halsema te overtreffen. Het is haar goede voornemen voor 2012.
26 december 2011:
Verse aambeien
met slagroom
‘Schreeuw niet zo’, roept de vrouw des huizes, als ik tevergeefs een haas in doodsnood wil redden van de jagerskogel. Wanneer ik door emoties overmand word, slaat mijn stem (toch al niet van basniveau) over. ‘Zo bereik je precies het tegenovergestelde’, zegt mijn alter ego later als de vijf jagers wegsjokken, de moordwapens achteloos over schouders gedrapeerd. Een van de helden draagt het levenloze lijfje van het dier. Lees verder bij columns.
11 december 2011:
De rijpe meloenen van
commissie De Wit
Het is mij door mijn Hervormde opvoeders met de paplepel ingegoten: pas op voor katholieken. Aflaten en zonde zijn nooit ver weg. En ja hoor, nu pas verneem ik dat voor paus Paulus II (1464-1471) het toppunt van genot eruit bestond toe te kijken hoe jongens werden gemarteld, terwijl hij zelf rijpe meloenen nuttigde. Ik moet vaak denken aan deze merkwaardige geschiedenis (vereeuwigd door John Julius Norwich in het boek ‘De pausen’) als ik hoofdpersonen zie plaatsnemen in de biechtstoel van commissie De Wit. Lees verder bij columns.
23 oktober 2011:
Laat u toch gerust een
wind of een boer
De Rapaljepartij was een politieke groepering die in het begin van de vorige eeuw het parlementaire stelsel belachelijk probeerde te maken door kandidaten ‘van bedenkelijk allooi’ verkiesbaar te stellen. U begrijpt: ik denk onmiddellijk aan een Limburger met bedenkelijk haar. Zal hij in het uiterste geval het volk ook zo ver kunnen krijgen, zoals we afgelopen week tot in het kleinste detail te zien kregen van het ooit zo vertrouwde NOS Journaal? Lees verder bij columns.
21 mei 2011 (vaderdag)
Uit voorwoord Runner’s high, verschenen bij Nieuw Amsterdam en komende week in de boekhandel:
Geen doorwrochte verhalen over het nut van bananen eten, geen uiteenzettingen over de gunstige effecten van intervaltraining en beslist veel meer dan marathon alleen. We wilden vooral uitroeptekens vermijden ten gunste van vraagtekens. Waarom? Hoezo? Wie weet?
Veel goede literatuur laat de lezer achter met meer vragen dan dat er antwoorden worden gegeven. ‘Lopen is bidden voor de ongelovige of de zoekende’, schreef Johanna Spaey eens. ‘Wat is een boek in een boekenkast dat niet werd geschreven in een zwetend hoofd, op het ritme van die eindeloze duurlopen’, voegde deze auteur eraan toe. Zij is een van de vele schrijvers die in dit boek, verzameling van het beste uit 42, aan het woord komen. (later deze week ook te zien op mijn website)
|
