Teksten

Onderstaand een fragment uit het fotoboek van Fjodor Buis (Alias), waarin sporters op unieke wijze zijn afgebeeld met een knipoog naar hun bijnaam:

Nelli Cooman: Vaatje Buskruit

Zij was anders, de kleine Nelli. Klein, zoals ze altijd is gebleven, en op dat moment nog bloedjong. Op het dominante af, hoe onbekend ze nog was in het prille begin van wat een stormachtige loopbaan zou worden. Maar dat wisten we toen nog niet.

Ze ging verspringen in Den Haag, maar hoe deed je dat eigenlijk? Zo hard mogelijk aanlopen met de haar al snel karakteristiek geworden katachtige passen. Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Ze kwam regelrecht van het voetbalveld. Vanwege de combinatie van balgevoel en snelheid droeg ze nog een andere bijnaam: Miss Pele. Maar kleine meisjes kunnen beter niet voetballen, als diep van binnen het olympische vuur brandt. De emancipatie is geheel voorbijgegaan aan het voetbalveld.

Het leek nergens op, het verspringen van Nelli Cooman, maar ze viel wel in de prijzen. Tot ergernis van concurrenten die over een veel betere techniek beschikten, al wisten ze niet meteen het antwoord op de vraag waar die ergernis vandaan kwam. Was het de pure, o zo menselijke jaloezie? Of toch eerder de nadrukkelijke aanwezigheid van dit Surinaamse meisje, die gepaard ging met evenveel beweeglijkheid als explosief verbaal vuurwerk? Een vaatje buskruit dat ieder moment tot ontploffing kan komen.

Nelli Cooman vroeg zich niet af hoe je het verste kwam in die toen nog voor haar zo onbekende atletiekwereld. Ze wist. Zoals de grote talenten nu eenmaal feilloos aanvoelen waarom ze moeten pianospelen, balletdansen of juist gaan sprinten. De natuur roept, je kunt er maar beter gehoor aan geven. De god aan wie zij vurig en plechtig geloof hecht, had deze kleine mensenschicht voorbestemd om zo hard mogelijk te lopen. Hij vergiste zich bij haar alleen een veertigtal meters in de finish van de klassieke sprintafstand. God kan niet alles weten, en zo gek is Hij trouwens ook weer niet op sport.

Antoinette Hariette Cooman, 23 februari 1986 wordt de dag van haar leven. Madrid is een geschikte plaats van handeling, de Koning van Hispanje heb ik altijd geëerd. Voordat ze haar wereldrecord op de 60 meter bij de EK indooratletiek (7.00) verbetert, geeft ze haar verbijsterde rivalen vlak voor de start een hand met daarin symbolisch de beste wensen. Ach, ze weet diep in haar hart wel dat er maar één kan winnen op ‘haar’ afstand: Vaatje Buskruit, geboren in Paramaribo en getogen in Rotterdam. Explodeer, vaatje, explodeer!

Kees Kooman

Terug naar ’Teksten’...